Zij ging het avontuur aan
Bijgewerkt op: 3 sep
.
In de warme maand juli ondernam zij de reis. Vliegtuig naar Milaan, auto gehuurd en richting het bergdorpje Barna bij het Comomeer.
Na een warm welkom bracht ik haar naar haar kamer. Deze authentieke kamer met uitzicht over de bergen bevindt zich in het pension ‘Le Bucoliche’, een prachtig Italiaans huis uit 1600 in het pittoreske dorpje Barna. Nadat zij gesetteld was zijn we naar het winkeltje gewandeld voor de eerste boodschappen. Een half uurtje heen, een half uurtje terug. Mooi de tijd om even bij te praten.
Ik ken haar al wat langer. En samen hebben we het er over gehad of dit coaching avontuur iets voor haar zou zijn. Het paste bij haar verlangen en ze besloot het avontuur aan te gaan! En nu was het zover. Spannend.
De maaltijden doen we allebei op eigen gelegenheid, evenals de avonden. In het pension is een keuken, alles wat je nodig hebt is aanwezig.
Nadat ik (3x) gecheckt had of alles compleet, in orde en oké was, hebben we afscheid genomen. Eet smakelijk, slaap lekker straks en tot morgen.
De volgende ochtend om 9 uur stond ik daar weer. Naast de ruime slaapkamer was een prachtige authentiek ingerichte woonkamer. Deze hadden we helemaal voor onszelf, zodat we voor de coaching volledige privacy hadden.
Een kopje thee en een kopje koffie, een kan water, een grote tafel, coaching materialen bij de hand, helemaal compleet. En terwijl door de open ramen de vogelgeluiden klinken en langzaam de warmte binnenkomt, gaan we samen op weg.
Stap voor stap. Steeds een stukje verder. Een schilletje eraf. Een puzzelstuk op z’n plek. Woorden die uitgesproken werden. Gevoelens die gevoeld mochten worden. Inzichten die er niet eerder waren.
Heel rustig en liefdevol keken we naar alles wat was. Elke dag een stap verder.
We hebben gelachen, gehuild, gewandeld, stilgestaan, gevoeld, uitgesproken. Grenzen gesteld. Inzichten gekregen.
Na twee dagen de ochtend en de middag 2 uur coaching (lees: hard werken) was de vrije dag in het midden van de week een welkome afwisseling. Even rust, ontspanning, een dagje voor jezelf. Terwijl op de achtergrond het proces doorgaat.
De derde coachingsdag brak aan. Samen hebben we gekeken naar wat al was en wat er nog openlag. Wat was nodig om op te pakken, op te ruimen. Wat schuurt er nog. Wat verdient aandacht.
En zo konden we aan de vierde en laatste coachingsdag beginnen. Een dag om af te ronden, achter te laten en vooruit te kijken. Hoop en verlangen kreeg een plaats. Een stip op de horizon.
De afronding in de middag was memorabel. Een wandeling in de bergen, in de hitte, vol symboliek. Maar hoe waardevol is het als afscheid nemen van dat wat je belast een plek krijgt, ook symbolisch, zodat dat herinnert kan worden. Zodat je altijd weet, ik heb het achter gelaten, daar in de bergen.
Opgelucht, het ‘overleven’ achterlatend, vertrok deze dappere vrouw de volgende dag naar huis. Het leven tegemoet.
Wat een moed heeft zij getoond, een dappere vrouw!
En al die tijd stond ik als een secure base naast haar. Ik hield haar in de gaten. Mee bewegend. Gaf ruimte om te ontspannen en pakte door daar waar nodig. De juiste afwisseling in het gesprek, humor, de creativiteit en een wandeling, even naar buiten, frisse warme lucht.
We kijken terug op een intensieve maar enorm waardevolle week!
We spreken en zien elkaar ook na dit coachingsavontuur weer zodat dat wat nieuw is ook in het dagelijkse leven een plek mag krijgen.
Ik kijk dankbaar terug op een bijzondere week waar de stap gezet kon worden van overleven naar LEVEN!
#coachingsreis #christencoach #securebase #creatievecoaching #italie #comomeer #bergdorpje #coachinginitalie #meerdaagsecoaching #avontuur
Opmerkingen